In de paddock

Het paard hoeft niets te doen. De ontmoeting is vaak al genoeg.

Het contact met de paarden helpt zichtbaar maken wat er in jou gebeurt.

Je hoeft het paard niet te sturen of te begrijpen. 

Het paard is er om nieuwsgierig te worden naar wat jouw lichaam laat zien wanneer je het ontmoet.

 

Wat voel je wanneer een paard wegloopt?

Wat gebeurt er als een paard juist dichtbij komt?

Bij welk paard adem je vanzelf wat dieper?

Waar gaat je aandacht als eerste naartoe?

Welke signalen geeft je lichaam?

 

Er is geen goed of fout. Je hoeft niets te presteren of iets goed te doen. Je hoeft alleen nieuwsgierig te worden naar wat er ín jou gebeurt. De paarden helpen zichtbaar maken wat je eerder misschien nog niet kon opmerken.

 

Stel je voor...

We staan samen naast de paddock.

Een paard komt rustig naar je toe.

Het blijft vlak bij je staan.

Van buiten lijkt er even niets te gebeuren.

Maar is dat ook zo?

Of gebeurt er op dat moment iets in jou?

Misschien voel je je hart iets sneller kloppen.

Misschien merk je dat je adem oppervlakkiger wordt.

Misschien span je ongemerkt je schouders aan.

Misschien voel je juist een diepe zucht en zakken je schouders vanzelf wat naar beneden.

Misschien gebeurt er helemaal niets.

Laten we daar eens heel even bij stilstaan.

Want misschien begint het verhaal niet bij het paard.

Misschien begint het bij jou.

Je staat een paard rustig te aaien.

Het voelt ontspannen. Dan ineens draait het paard zich om en loopt weg.

Wat gebeurt er op dat moment in jou?

Voel je teleurstelling?

Wil je het paard meteen achterna lopen?

Vraag je je af wat je verkeerd hebt gedaan?

Of merk je dat je schouders zich aanspannen?

Misschien merk je niets...

Je wilt graag dat een paard naar je toe komt.

Je wacht. Je kijkt. Je hoopt.

Maar het paard kiest ervoor om bij een ander te gaan staan.

Wat gebeurt er dan?

Voel je teleurstelling?

Frustratie? Afwijzing?

Of vertel je jezelf direct dat het niets uitmaakt?

Misschien merk je pas later wat het eigenlijk met je deed.

Je merkt dat een paard steeds dichterbij komt.

Het kijkt rustig. Het doet niets.

Toch merk je dat je een stap achteruit zet.

Misschien zelfs nog één.

Waarom eigenlijk?

Voelde je je onveilig? Werd het te dichtbij?

Was het gewoon prettig om wat ruimte te houden? Misschien weet je het niet.

Maar je lichaam wist blijkbaar iets eerder dan jij.

Wat je in de paddock ontdekt, blijft niet in de paddock...

Misschien herken je ineens waarom je iemand liever op afstand houdt.

Waarom je steeds degene bent die contact zoekt.

Waarom een compliment ongemakkelijk voelt.

Waarom iemand die dichtbij komt spanning oproept.

Of waarom je jezelf juist kwijtraakt zodra een ander iets van je nodig heeft.

Het contact met een paard zichtbaar maakt wat er in contact met mensen vaak al gebeurt.

En als je dat eenmaal gaat zien, ga je het ook herkennen buiten de paddock.

Het contact met een paard laat je soms zien wat je in contact met mensen al jaren doet, zonder dat je het doorhad.

En als je dat eenmaal ziet, ontstaat er ruimte om bewust te kiezen.

Wat je hier ontdekt, neem je mee naar huis.

De ontmoeting met de paarden laat zien wat er in contact met een ander gebeurt. Bij jezelf helpt je diezelfde signalen ook buiten de paddock steeds eerder te leren herkennen.